Ganga-Maa and the endless sea of colours

… you wake up before dawn …

you make your way through the city, strolling through the narrow meandering streets with a yearning so big…. your footsteps leave their traces in the eternal cobblestones of the holy city. You carefully step to a rickety old, fragile boat and the aged boatman casts off… The oars glide in the waters of the holy river-old as time itself. Marigolds, hibiscus, and small clay lanterns -pilgrimage of the faithful- swirl lightly in the water, shining.

you await patiently for the morning wonder to unfold…

…  and then, as if having waited for the audience to settle reverently in their assigned positions, the sun-god reveals himself triumphantly over the horizon. As his long arms spread out to the firmament, an almost audible sigh rises from the concentrated thousands of pilgrims, sadhus, men and women, who are waiting patiently on the river’s bank.The sounds of the temples’ bells fill the pink dawn. The still solemn mumbling of the sadhus now rises to one voice, a crescendo of unparalleled piety and joy. It is dawn at Benares …  it is light in the city of light.

Later, sitting mesmerized, charmed, you wonder if anything else has ever, so deeply touched your soul….

Ganges, for the westerners perhaps the most polluted river on the planet, for a Hindu though, is the personification of the goddess Ganga, who facilitates the deliverance from the cycle of life, death and rebirth. The holy river constitutes the central artery that traverses the entire body of Hinduism.

Pilgrimage to Ganga-Maa (Ganga-mother, goddess, giver of life, cleanser of sin, eternal womb) is an aspiration, a dream for Hindus. Αccording to their tradition, if the ashes of the dead are released in the Ganges´ waters, the dead will avoid the several stages of reincarnation, become pure energy and reach nirvana. It is the place where they pray, they wash, they gather holy water and they farewell their loved ones, hoping that the soul of the deceased will be cleansed.

Varanasi is a kaleidoscope of colours, sounds, smells and feelings. It is a magical place that may scare some travellers with its strong contradictions. The intoxicating scents of the spices mix with odours of dust, dirt and death. A colourful painting, a medley of senses and emotions…

Every small alley may hide a surprise, cows in the middle of the roads, bicycles and tuk-tuks in full speed, an absolute traffic chaos. People, become one with animals, but also corpses. Among the people stand the “untouchables” – the lowest caste of all, the ones you supposedly cannot even touch. They care for the family, prepare the dead and the fire. You can see them lying next to dead bodies, sleeping, waiting for the time of cremation to come.
On the river banks, next to the incineration areas, the Sadhus or otherwise “holy people” fill the air with their chanting; they are usually naked, their bodies covered with the ashes of the dead. And when you reach the ghats -platforms on the river banks, it’s like entering a different reality, another universe… Something compels you to keep looking, to keep shooting. There, life meets death in a perpetual circle. On top of them, temples, hotels and crematories form a fascinating image. Everything is more intense here. Dust, funerary fires, smoke, flames that illuminate the landscape. A blend of joy and mourning…

Some of those who have lived the experience, say that this smell never leaves your skin  … what I know for sure is that it forever lingers in your mind …

Μητέρα-Γάγγης και η ατελείωτη θάλασσα χρωμάτων

…ξυπνάς πριν την αυγή…

Προχωράς μέσα στην πόλη, παραπατώντας στους φιδίσιους μουσκεμένους δρόμους με μια λαχτάρα μεγάλη… τα πόδια σου αφήνουν τα ίχνη τους στα αιώνια λιθόστρωτα της ιερής πόλης. Μπαίνεις προσεκτικά σε μία εύθραυστη, παλιά ασταθή  βάρκα και ο ρυτιδιασμένος βαρκάρης ξεκινά. Τα κουπιά γλιστρούν στα νερά του ιερού ποταμού-παλιά όσο κι ο χρόνος.

Κατιφέδες ,ιβίσκοι και μικρές λάμπες από πηλό-προσκύνημα των  πιστών-στροβιλίζονται ανάλαφρα στα νερά, λάμποντας..

Περιμένεις υπομονετικά, να ξεδιπλωθεί το πρωινό θαύμα..

…και τότε, σα να περίμενε το κοινό να τακτοποιηθεί ευλαβικά στις θέσεις του, ο θεός Ήλιος φανερώνεται θριαμβευτικά στον ορίζοντα. Και καθώς τα μακριά χέρια του απλώνονται στο στερέωμα, ένας αναστεναγμός λες κι υψώνεται από τις συγκεντρωμένες χιλιάδες των προσκυνητών, ανδρών και γυναικών που περίμεναν υπομονετικά στην άκρη.

Ο ήχος από τις καμπάνες των ναών γεμίζει την ροζ αυγή. Το ήσυχο μέχρι τώρα μουρμουρητό των πιστών  υψώνεται σε μία φωνή, σ΄ ένα κρεσέντο απαράμιλλης ευλάβειας και χαράς.

Είναι αυγή στο Benares….είναι φως στην πόλη του φωτός

Αργότερα, κάθεσαι υπνωτισμένος, γοητευμένος κι αναρωτιέσαι αν ποτέ κάτι άλλο, άγγιξε τόσο βαθιά στα μύχια της ψυχής σου…

Γάγγης, για τους δυτικούς ίσως ο πιο μολυσμένος ποταμός στον πλανήτη αλλά για έναν ινδουιστή είναι η γήινη προσωποποίηση  της θεάς Ganga, που διευκολύνει την απελευθέρωση από τον κύκλο ζωής και θανάτου-μέσα από το μπάνιο στα νερά του.. Ο ιερός ποταμός αποτελεί την κεντρική αρτηρία στο σώμα ολόκληρου του Ινδουισμού. Προσκύνημα στον Γκάνγκα-μα (γάγγης-μητέρα, θεά που δίνει ζωή ,που καθαρίζει το σώμα και το πνεύμα) είναι το όνειρό τους, γιατί σύμφωνα με την παράδοσή τους, αν οι στάχτες του νεκρού απλωθούν στα νερά του Γάγγη στις όχθες του Βαρανάσι, τον ιερότερο τόπο γι΄ αυτούς, τότε ο νεκρός δεν περνάει από τα στάδια της μετενσάρκωσης ,γίνεται καθαρή ενέργεια και φτάνει στη νιρβάνα. Εκεί προσεύχονται, πλένονται , μαζεύουν ιερό νερό και αποχαιρετούν τους νεκρούς τους.

Το Βαρανάσι είναι ένα καλειδοσκόπιο χρωμάτων, θορύβων, μυρωδιών  και συναισθημάτων. Είναι ένας τόπος μαγικός που μπορεί να τρομάξει κάποιους ταξιδευτές με τις τόσο έντονες αντιθέσεις του. Οι μεθυστικές μυρωδιές των μπαχαρικών ανακατεύονται με αυτές της σκόνης, της βρωμιάς αλλά και του θανάτου. Ένας πολύχρωμος ζωγραφικός πίνακας, ένα συνονθύλευμα αισθήσεων… Κάθε στενό του μπορεί να κρύβει και μία έκπληξη, οι αγελάδες ανακατεύονται με τα ποδήλατα και τα τουκ τουκ ,ένα οδικό χάος, καυσαέρια, κορναρίσματα, φωνές-άνθρωποι ζώα μηχανές γίνονται ένα..

Κι ανάμεσα στους ανθρώπους ξεχωρίζουν οι Ανέγγιχτοι- η πιο χαμηλή κάστα ανθρώπων που υποτίθεται πως δεν πρέπει καν να τους ακουμπάς.. φροντίζουν την οικογένεια, προετοιμάζουν τους νεκρούς κι ετοιμάζουν την πυρά. Μπορεί να τους δεις ξαπλωμένους δίπλα στα πτώματα να κοιμούνται , περιμένοντας να έρθει η ώρα της αποτέφρωσης

Στις όχθες του ποταμού και  δίπλα στους χώρους αποτέφρωσης, οι sadhus η αλλιώς ‘ιεροί άνθρωποι’ γεμίζουν την ατμόσφαιρα με τις ψαλμωδίες τους – είναι συνήθως γυμνοί και το κορμί τους καλυμμένο με τέφρα νεκρών

Κι όταν φτάνεις στα γκάτς, πλατφόρμες πάνω στις όχθες του ποταμού, είναι σαν να ζείς σε μια διαφορετική πραγματικότητα, ένα άλλο σύμπαν…Εκεί η ζωή συναντά τον θάνατο σε έναν αέναο κύκλο. Πάνω σε αυτά βρίσκονται  ναοί, ξενοδοχεία αλλά και τα κρεματόρια. Εκεί όλα είναι πιο έντονα.. Σκόνη, νεκρικές φωτιές, καπνοί, φλόγες φωτίζουν το τοπίο. Ένα μίγμα γλεντιού και θρήνου μαζί.

Κάποιοι από αυτούς που έχουν ζήσει την εμπειρία λένε ότι αυτή η μυρωδιά δεν φεύγει ποτέ από πάνω σου…αυτό που ξέρω με σιγουριά εγώ είναι ότι  δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό σου…