Padaung giraffe women – Lake Inle, Myanmar

Visiting Myanmar’s Padaung (long neck) women

Padaung giraffe women – Lake Inle, Myanmar

Shan State is hidden in the mist of time, and is shrouded in mystery and adventure. The infamous Golden Triangle is a breath away and the Karen guerrillas scout the nearby mountains. Breathtaking nature, exquisite wooden monasteries, fishermen rowing with the feet on Lake Inle, the floating markets, the gardens and villages, the Shan shoulder bag and the longyi national garment, women with long necks… the whole country takes your breath away.

One of the greatest treasures of a country is its people. Myanmar, especially in the east, is inhabited by different tribes. The most impressive of them all, the Padaung, seldom descends to the plains, and tends to be gathered around the town of Loikaw, on the border with Thailand. The Padaung, a Tibetan-Burmese sub-group of the Karenni people, count no more than seven thousand, and attract interest due to the practice of “stretching” the neck. It is a rare and strange expression of feminine beauty, but is also related to the respect and prestige of the family of the woman who wears the coils around her neck. Brass neck rings begin to be placed on her neck, when the girl is five or six years old. The day on which the ritual takes place is been determined by the shamans of the tribe. Initially, the neck is smeared with a balm and massaged for several hours. After a while, the shaman places tiny ‘cushions’ under the first ring to avoid pain, removing them later. The process continues every two years with the addition of another ring. A Padaung woman of marriageable age may have added a total of 25-centimeter coils to her neck.

There are multiple theories about the origin of this practice. It is said that the coils were originally placed around the necks of women, for them to be undesirable to the slave traders. Legend has it that they wore them as protection from tigers, a common danger. Unquestionably, the rings are worn for life. As a result from wearing them for years, their cervical vertebrae are deformed, and the neck muscles atrophy. The custom tends to be eliminated, a majority of women now refuse to submit their little girls into this procedure, at least as far as the neck is concerned. The rings worn on the hands and feet remain.

Another journey of about two hours, in the waters of the Ayarwaddy river, with a sole purpose … one, that augments the anticipation, making the heart beat faster…

‘Giraffe women’. Silent and shy, magnificent and majestic at the same time, they stand speechless in front of the visitors’ lenses, a prey to their curiosity…. Their gaze is proud, they look away… and although you are hungry for this image, you feel that what is happening is a bargain… however, you cannot take your eyes off of them, you are constantly arming the camera in order to achieve the perfect shot…

…why do my eyes fill with tears?

Their gaze! etched in my mind,forever!

More than twenty years later, reading the words I had written then, I remember so strongly the feeling of guilt that dominated me. I also remember the conversations we had then with a young boy, who lived on Lake Inle and agreed to accompany us to their village. We explained to him the moral dilemma we faced -despite all the impatience we were feeling into meeting with them- not to bother, not to exploit. I had read countless stories about the abuse of these women in neighbouring Thailand, with hordes of tourist groups flooding their villages, hence the seeds of guilt were planted inside me. Even today, this practice is perpetuated by the tourist offices, in the hunt for more money. In Thailand, an artificial ‘village’ has been created, specifically for this purpose.

I felt like a predator at first… mixed feelings of guilt but also excitement overwhelmed me. Thankfully, the initial remorse was soon replaced by beautiful feelings, after being convinced of how controlled our visit was, especially with the time we spent with them, talking, learning their customs, playing with the little girl.  I have come a long way since then. Among the treasures I have collected, are countless similar visits to villages and homes of families hosting me, sharing with me beautiful moments of their daily life, while being extremely interested in learning about me, my family. Accompanied by a local who knows their history and traditions, I spend quality time with them, helping them in any way I can.

Τhese visits always teach me, enrich me, affect me in all possible ways…

Γνωρίζοντας τις γυναίκες-καμηλοπαρδάλεις της Βιρμανίας

H πολιτεία Shan είναι τυλιγμένη στην ομίχλη του χρόνου και καλύπτεται απο μυστήριο και περιπέτεια. Το διαβόητο χρυσό τρίγωνο είναι μια ανάσα μακριά και οι αντάρτες Karen σκαρφαλωμένοι στα κοντινά βουνά… Εκπληκτική φύση, υπέροχα ξύλινα μοναστήρια,οι ψαράδες που κωπηλατούν με το πόδι στην λίμνη Inle, οι πλωτές αγορές, κήποι και χωριά, η τόσο ιδιαίτερη τσάντα ώμου Shan και το εθνικό ένδυμα longyi, οι γυναίκες με τον μακρύ λαιμό… ολόκληρη η χώρα σου κλέβει την ανάσα.

Ένας απο τους μεγαλύτερους θησαυρούς μιας χώρας είναι οι άνθρωποί της. Η Μυανμάρ, ειδικά στα ανατολικά της, είναι γεμάτη απο διαφορετικές φυλές. Η πιο εντυπωσιακή απο όλες, αυτή των Padaung, σπάνια κατεβαίνει στις πεδιάδες, και τείνει να συγκεντρώνεται γύρω απο την πόλη Loikaw,στα σύνορα με την Ταυλάνδη. Οι Padaung, θιβετο-βιρμανοί που προέρχονται από τους Karen, δεν είναι περισσότεροι απο επτά χιλιάδες, και προσελκύουν  το ενδιαφέρον λόγω της πρακτικής του ‘τεντώματος’ του λαιμού. Είναι μία σπάνια και περίεργη έκφραση θηλυκής ομορφιάς που σχετίζεται επίσης με τον σεβασμό και κύρος της οικογένειας της γυναίκας που φοράει τους κρίκους στο λαιμό. Οι κρίκοι αρχίζουν να τοποθετούνται όταν το κορίτσι είναι πέντε η έξι χρόνων. Η μέρα κατά την οποία θα γίνει το τελετουργικό έχει οριστεί απο ωροσκοπικές ενδείξεις των σαμάνων της φυλής. Ο λαιμός αλείφεται με ένα βάλσαμο και του γίνεται μασάζ, για αρκετές ώρες. Αργότερα, ο σαμάνος τοποθετεί μικρά ‘μαξιλαράκια’ κάτω απο το πρώτο δακτυλίδι για να αποφύγει τον πόνο, και στην συνέχεια τα αφαιρεί. Η διαδικασία συνεχίζεται κάθε δύο χρόνια με την προσθήκη ενος ακόμα δακτυλιδιού κάθε φορά. Μια Padaung γυναίκα σε ηλικία γάμου, μπορεί να έχει προσθέσει στον λαιμό της κρίκους συνολικά 25 εκατοστών.

Υπάρχουν πολλαπλές θεωρίες για την προέλευση των δακτυλιδιών. Λέγεται ότι αρχικά τοποθετήθηκαν στους λαιμούς των γυναικών, για να τις κάνουν ανεπιθύμητες στους δουλεμπόρους. Ένας θρύλος αναφέρει ότι τα φορούσαν σαν προστασία απο τις τίγρεις, έναν πολύ συνηθισμένο κίνδυνο. Aυτό που είναι σίγουρο, είναι πως τα δακτυλίδια φοριούνται εφ’ όρου ζωής. Μετά απο χρόνια, οι αυχενικοί σπόνδυλοι παραμορφώνονται και οι μύες του λαιμού ατροφούν. Το έθιμο τείνει να εξαλειφθεί , πολλές γυναίκες αρνούνται πλέον να υποβαλλουν τα μικρά τους κορίτσια σε αυτή την διαδικασία, όσον αφορά στο λαιμό τουλάχιστον. Τα δακτυλίδια που φοριούνται στα χέρια και τα πόδια παραμένουν…

Aκόμα μια διαδρομή περίπου δύο ωρών, μέσα στα νερά του Ayarwaddy, με έναν και μοναδικό σκοπό… που κάνει την καρδιά να χτυπά πιο δυνατά…

‘Γυναίκες-καμηλοπαρδάλεις’ Αξιοπρεπείς, ντροπαλές, μεγαλοπρεπείς και υπέροχες, στέκονται αμίλητες μπροστά στους φακούς των επισκεπτών -βορά της περιέργειάς τους… Το βλέμμα τους περήφανο, κοιτάζει μακριά… κι ενώ είσαι πεινασμένος γι΄αυτή την εικόνα, νιώθεις ότι αυτό που γίνεται είναι ένα παζάρι. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορείς να τραβήξεις το βλέμα σου απο πάνω τους, οπλίζεις συνεχώς την φωτογραφική μηχανή για να πετύχεις την κατάλληλη στιγμή…

Γιατί τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα?

Αυτό το βλέμμα τους!!! Θα μου μείνει αξέχαστο.

…

Πάνω απο είκοσι χρόνια μετά, διαβάζω τα λόγια που είχα γράψει τότε. Θυμάμαι τόσο έντονα την αίσθηση ενοχής που κυριαρχούσε μέσα μου. Θυμάμαι τις κουβέντες που κάναμε τότε με ένα νέο παιδί που ζούσε στην λίμνη Inle και δέχτηκε να μας συνοδέψει στο χωριό τους. Του εξηγούσαμε το ηθικό δίλημμα που είχαμε, -παρ’ όλη την ανυπομονησία μας να τις γνωρίσουμε- να μην ενοχλήσουμε, να μην εκμεταλλευτούμε. Είχα διαβάσει αμέτρητες ιστορίες για την εκμετάλλευση των γυναικών αυτών στην γειτονική Ταιλάνδη, με ορδές γκρουπ τουριστών να κατακλύζουν τα χωριά τους, οπότε οι σπόροι της ενοχής είχαν φυτευτεί μέσα μου. Το έθιμο ακόμα και σήμερα διαιωνίζεται απο τα τουριστικά γραφεία, στο κυνήγι για περισσότερο χρήμα. Διάβασα ότι έχουν δημιουργήσει ‘χωριό’ ειδικά για αυτόν τον σκοπό.

Ένιωθα σαν αρπακτικό στην αρχή… Ανάμικτα συναισθήματα, οι ενοχές να μάχονται τον ενθουσιασμό. Οι αρχικές τύψεις σύντομα αντικαταστάθηκαν απο όμορφα συναισθήματα, όταν βεβαιώθηκα πόσο ελεγχόμενη ήταν η επίσκεψή μας, ιδιαίτερα μετά τον χρόνο που αφιερώσαμε, μιλώντας μαζί τους, μαθαίνοντας απο αυτές, παίζοντας με το μικρό κοριτσάκι.Έχω διανύσει πολύ δρόμο από τότε, και ανάμεσα στους θησαυρούς που έχω μαζέψει απο τα ταξίδια μου, είναι πολλαπλές παρόμοιες επισκέψεις, σε χωριά και σπίτια οικογενειών, που με φιλοξένησαν και μοιράστηκαν μαζί μου όμορφες στιγμές της καθημερινότητάς τους, με έκδηλο ενδιαφέρον ταυτόχρονα να ακούσουν ιστορίες για την δική μου ζωή. Συνοδευόμενη από κάποιο ντόπιο που γνωρίζει την ιστορία τους, προσπαθώ να αφιερώσω ποιοτικό χρόνο μαζί τους, να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ.

Κι αυτές οι επισκέψεις με πλημμυρίζουν με συναισθήματα, με πλουτίζουν και με διδάσκουν, με κάθε δυνατό τρόπο…