Σκαρφαλώνοντας στον βωμό του θεού Brahma

Το ρολόι δείχνει 2.30 το πρωί, όταν ένα διστακτικό χτύπημα στην πόρτα μου με ξυπνά. Με νυσταγμένα μάτια ανοίγω την πόρτα και συναντώ το χαμογελαστό ευγενικό πρόσωπο ενός ηλικιωμένου άντρα, που ψιθυρίζει στην γλώσσα του, είναι η πρωινή αφύπνισή μου! Ετοιμάζομαι βιαστικά και διασχίζω τους γεμάτους βλάστηση διαδρόμους του κήπου προς τη ρεσεψιόν, όπου συναντώ  την αγαπημένη μου Erma που με ξεναγεί στο υπέροχο νησί της, και τον πάντα χαμογελαστό οδηγό μας, Endro, με ένα Land cruiser.

Και ξεκινάμε το τελετουργικό…

Το ταξίδι μας ξεκινά στη μέση της νύχτας, νιώθω το τζιπ μας να σκαρφαλώνει στο βουνό, μέσα από ένα στενό δρόμο,  με συνεχείς, απότομες στροφές… Μια σειρά φώτα από άλλα τζιπ που πηγαίνουν με τον ίδιο τρόπο φωτίζουν το δρόμο. Νιώθω την έντονη προσμονή και τον ενθουσιασμό στους γρήγορους χτύπους της καρδιάς μου, δεν μπορώ να μετρήσω τον χρόνο, αυτό που έχει σημασία είναι ο δρόμος…

“and the road becomes my bride,
so in her I do confide…”

Επιτέλους φτάνουμε σε ένα parking γεμάτο αυτοκίνητα και αρχίζουμε να περπατάμε, είναι  σκοτεινά κι έχει αρκετό κρύο! Η Έρμα είχε δίκιο που με συμβούλευσε να ντυθώ σε στρώσεις, πολλές απο αυτές!

Η μόνη πηγή φωτός είναι μερικές φωτιές στην άκρη του μονοπατιού… ψηλότερα, φωτίζουν κάποια μικροσκοπικά κτίσματα. Ένα από αυτά είναι γεμάτο κόσμο και χαμόγελα, επομένως αποφασίζουμε να περάσουμε την ώρα μας εκεί, εξάλλου χρειάζομαι απεγνωσμένα καφέ! Αν και οι επιλογές για πρωινό είναι αμέτρητες, και οι ζεστές σούπες με noodles είναι πάντα μία ωραία επιλογή, ο πειρασμός που με κέρδισε ήταν νόστιμες γεμιστές πίτες tofu, τις οποίες πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε μαζί με μια δαγκωνιά πιπεριάς τσίλι, παρόλο που είναι 4 το πρωί! Αυτό το μικρό μέρος είναι γεμάτο με ανθρώπους που μιλούν και γελούν δυνατά,ντυμένοι σαν να πηγαίνουν στις χιονοπλαγιές, είναι τόσο αστείο, δεδομένου ότι βρισκόμαστε στη μέση του καλοκαιριού. Χαμογελαστά πρόσωπα και ενθουσιασμός, τα καλύτερα έρχονται. Καθώς όλοι σε αυτή την υπέροχη παρέα είναι Ασιάτες, τους τραβώ το ενδιαφέρον. Μου κάνουν συνέχεια ερωτήσεις, από πού κατάγομαι, πώς αποφάσισα να πάω μόνη μου εκεί, με βρίσκουν τόσο περίεργη! Μια ομάδα από αυτούς παίζει επίσης, δίνοντάς μας την δική τους εκδοχή του ασιάτη Τσάρλι με τις αγγέλους του. Ο χρόνος κυλά όμορφα, ενώ μοιραζόμαστε ταξιδιωτικές ιστορίες, βγάζουμε φωτογραφίες μαζί, γελάμε, περνάμε υπέροχα.

Μετά απο ώρα ξεκινάμε την ανάβαση μέσα από απότομους γλιστερούς δρόμους. Στόχος είναι να φτάσουμε στην κορυφή του όρους Penanjakan, στα 2.770μ. και να ανακαλύψουμε μέσα στο πυκνό σκοτάδι το τέλειο σημείο θέας. Περπατώντας στο σκοτάδι, μπορώ να νιώσω πολλούς ανθρώπους τριγύρω μου, να ανεβαίνουν βιαστικά. Τελικά, η ορδή φτάνει στην κορυφή και μένει εκεί για λίγο, περιμένοντας υπομονετικά τον θεό ήλιο να κάνει το θαύμα του…

Όταν αρχίζει το θέαμα, οι εκατοντάδες συγκεντρωμένοι στην κορυφή του βουνού, βγάζουν ένα βαθύ αναστεναγμό… Χρώματα αρχίζουν να ξετυλίγονται στον νυχτερινό ουρανό, ο ορίζοντας ξεχειλίζει από ένα κιτρινωπό φως, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα το μπλε του ουρανού, μεταμορφώνοντάς τον σε έναν μωβ πίνακα. Εκπληκτικό!!!

Καθώς οι ζεστές ακτίνες του φωτός ζωγραφίζουν την ατμόσφαιρα, μια πορτοκαλί απόχρωση κυριαρχεί στο τοπίο, προσφέροντάς μας μαγευτική θέα, είναι ένα όνειρο!! Κάτω από το καλειδοσκόπιο των χρωμάτων, μια απόκοσμη λευκή ομίχλη καλύπτει τα πάντα, είναι σχεδόν σαν ένα πέπλο να προστατεύει τα νυσταγμένα χωριά…

Και όταν η πύρινη καλντέρα λούζεται στο φως, κάτω, το ηφαίστειο Bromo που καπνίζει, μας χαρίζει ένα εκπληκτικό πανόραμα και μια νότα θειούχας μυρωδιάς στον αέρα… Αυτό δεν φαίνεται καταχθόνιο μέρος, είναι υπέροχο!!!

Τα κλικ από τις κάμερες δημιουργούν ένα συνεχές βουητό, όλοι κινούμαστε σαν αγριοκάτσικα, σκαρφαλώνουμε σε βράχους, ανηφορίζουμε, κατεβαίνουμε, προσπαθώντας να βρούμε το σημείο για την τέλεια λήψη. Η γλυκιά μου σύντροφος,  Έρμα, που πάντα ανησυχεί για μένα, συνεχώς με προειδοποιεί ‘όχι Νατ, μην σκαρφαλώνεις εκεί κάτω, είναι επικίνδυνο!’. Ένα γενναιόδωρο χαμόγελο βρίσκεται πάντα στο πρόσωπό της! Κάθε οδηγός στην περιοχή την αποκαλεί ‘Μα’ (μητέρα). Είναι υπομονετική, έχει μια εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ και μια υπέροχη φωνή, της αρέσει να τραδουδάει διαρκώς!

Αφού απολαύσαμε αρκετή ώρα την θέα, η συνοδεία των εκατοντάδων τζιπ ξεκινά την αργή κατάβαση μέσα στο βουνό. Ο καιρός είναι πλέον πιο ζεστός, και απολαμβάνουμε υπέροχη θέα στο ηφαίστειο και την αμμώδη κοιλάδα… καθώς κατεβαίνουμε, κατανοούμε πλέον το ακριβές μέγεθος του ηφαιστείου, είναι τεράστιο!

Καιρός να βυθιστούμε στη θάλασσα της άμμου. Σχεδόν εξωγήινο τοπίο, χωρίς ζωή, μια θάλασσα από στάχτες! Οι οδηγοί απελευθερώνουν τον Stig που κρύβεται μέσα τους, αν δεν επιταχύνει κανείς αρκετά εδώ, μπορεί να καταλήξει κολλημένος μέσα στην άμμο. Τα σύννεφα της στάχτης δεν μας επιτρέπουν να δούμε τίποτα, το αυτοκίνητο χοροπηδάει, ο δρόμος είναι κακοτράχαλος,  είναι συναρπαστικό, νιώθουμε σαν παιδιά σε παιδική χαρά, φωνάζουμε με ενθουσιασμό!

and with dust in throat I crave…”

Ώρα να μετατραπώ σε αμαζόνα, το  άλογό μου είναι πολύ όμορφο και δυνατό, και με οδηγεί στα απότομα ηφαιστειακά μονοπάτια με χάρη. Ο ενθουσιασμός μου κορυφώνεται, αυτό κάνει πιο έντονη την εμπειρία. Φτάνουμε σε μια στάση, εκατοντάδες άλογα τριγύρω, ώρα να ξεκουραστούν λίγο, καθώς εμείς ξεκινάμε με τα πόδια την τελική ανάβαση.

Η ανάβαση στα σχεδόν 250 αμμώδη σκαλοπάτια είναι δύσκολη. Τα σκαλιά είναι απότομα και γεμάτα κόσμο. Ο καιρός φαίνεται καλός, αλλά οι ξαφνικές πολύ δυνατές ριπές του ανέμου νιώθεις ότι γεμίζουν τους πνεύμονές σου με καπνό. Σε αυτό το σημείο, νιώθω ένα μικροσκοπικό τσίμπημα φόβου στην ψυχή μου, τι θα συμβεί αν δεν μπορώ να αναπνεύσω στην πορεία; Παρ’ όλα αυτά, αποφασίζω να το επιχειρήσω, αλλά η Έρμα ακούγεται εξαιρετικά ανήσυχη. Δεν μπορεί να με συνοδεύσει, γιατί γύρισε τον αστράγαλό της και πονάει. Λέγοντάς της γλυκόλογα και υποσχέσεις ότι θα προσέχω, ξεκινάω κι εκείνη χαμογελάει. Είμαι αποφασισμένη, θα την κατακτήσω και αυτή την κορυφή!  Έφτασα μέχρι την πηγή και δεν θα πιω νερό; Αν τα όνειρά σου δεν σε τρομάζουν λίγο, δεν είναι αρκετά μεγάλα… τέτοια εμψυχωτικά μουρμουρίζω στον εαυτό μου και ξεκινώ την ανάβαση.

Χαμένη στις σκέψεις μου, νιώθω ένα άγγιγμα στην πλάτη μου, είναι ένας νεαρός άνδρας που μου λέει ‘Θα πάμε μαζί επάνω, το είπε η Έρμα’.

Κόβει την ανάσα, όντως! Όταν οι άνεμοι αποφασίζουν να επιτεθούν με κύματα αμμοβολής, σταματάμε για ένα λεπτό, καλύπτοντας ακόμη περισσότερο τα πρόσωπά μας… Η παρόρμηση να σταματάω συνεχώς  και να κοιτάζω πίσω είναι έντονη, γιατί η θέα που μας προσφέρεται είναι θαυμάσια! Το σημείο ανάπαυσης των αλόγων, μια πληθώρα από αυτά! Τα τζιπ πιο μακριά, που στριφογυρίζουν μέσα στα σύννεφα της θάλασσας της στάχτης!

Επιτέλους στην κορυφή! Αυτό είναι το βουνό του Μπράχμα, του άρχοντα της δημιουργίας. Στέκομαι στην κορυφή μιας από τις κορυφές του δακτυλιδιού της φωτιάς της Ινδονησίας.

 And the earth becomes my throne

Χρησιμεύει επίσης ως βωμός: Μια φορά το χρόνο, οι Τενγκερέζοι πιστοί , περπατούν μέσα από τη θάλασσα της άμμου και σκαρφαλώνουν μέχρι την κορυφή του βουνού, προσεύχονται και ρίχνουν τις προσφορές τους στον κρατήρα του ηφαιστείου. Η παράδοση της ρίψης θυσιών στο ηφαίστειο για να κατευναστούν οι αρχαίες θεότητες, συνεχίζεται μέχρι και σήμερα και ονομάζεται τελετή Yadnya Kasada. – Βικιπαίδεια

Υπάρχει ένας στενό και απότομο μονοπάτι γύρω από τον κρατήρα, αλλά τα προστατευτικά τοιχάκια είναι κατεστραμμένα. Ο άνεμος μαίνεται εδώ πάνω, αναγκάζεσαι να καταβάλλεις προσπάθεια μόνο και μόνο για να σταθείς. Και μετά, κοιτάς κάτω, βαθιά μέσα στη γη, ο φλογερός κρατήρας μοιάζει και ακούγεται σαν τον λάκκο της κόλασης, που καπνίζει απειλητικά, βουίζει και δείχνει τη φλογερή του μανία… τόση ενέργεια!!!

Δίπλα μου, οι ντόπιοι γονατισμένοι προσεύχονται στους θεούς του ηφαιστείου και ρίχνουν λουλούδια στον κρατήρα που καπνίζει…

Η κάθοδος είναι αργή, δεν θέλω να τελειώσει αυτό, θέλω να κάνω παύση σε κάθε βήμα για να απολαύσω τη θέα του αετού γύρω μου…

Ο καιρός είναι εξαιρετικά ζεστός πιά, είμαι γεμάτη σκόνη και στάχτες, έχω άμμο στα δόντια μου, γελάω συνεχώς.  Ώρα να συναντήσω το άλογό μου, για άλλη μια φορά. Πρέπει τώρα να διασχίσουμε όλη την θάλασσα της άμμου μαζί. Στο δρόμο, προσπαθώ να γυρίσω πίσω και να αιχμαλωτίσω την επιβλητική θέα στο μυαλό μου, όσο μπορώ…

Η επιστροφή είναι τόσο διαφορετική! Γεμάτη φως και εκπληκτική θέα στα βουνά τριγύρω! Η φύση ανθίζει, κοιλάδες με πολύχρωμα λουλούδια, δάση που καλύπτουν τις κορυφές, νιώθω σαν να διασχίζω την Ελβετία! Τελικά φτάνουμε στο ξενοδοχείο μου, φωλιασμένο σε ένα πανέμορφο χωριουδάκι, που ονομάζεται Sapikerep Sukapura. Περνάω την ώρα μου χαλαρώνοντας μέσα στους κήπους,  παίρνοντας ένα πλούσιο πρωινό, με μπόλικο nasi goreng και απολαμβάνοντας τη θέα.  Όταν έρχεται ο αγαπημένος μου φίλος και οδηγός, ‘Έντρο -ένας από τους πιο ευγενικούς άνθρώπους που έχω γνωρίσει, που ακόμα και σήμερα με τιμά με τη φιλία του-, δείχνει ακόμα πιο ενθουσιασμένος από ποτέ. Με το πλατύ του χαμόγελο αποκαλύπτει ότι μου έχουν μια έκπληξη, πριν κάνω το ταξίδι της επιστροφής στο σπίτι!

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν μια επίσκεψη στον εντυπωσιακό καταρράκτη Madakaripura, με  τις υδάτινες κουρτίνες του -200 μέτρα ψηλές, ο ψηλότερος στην Ιάβα. Λόγω του ότι είναι υποχρεωτική η συνοδεία τοπικού ξεναγού εκεί, είχα έναν διαφορετικό σύντροφο σε αυτή την διαδρομή, τον ευγενικό Άλι. Διασχίσαμε μαζί ένα πυκνό δάσος, θορυβώδη ορμητικά νερά, βραχώδη μονοπάτια και μια τεράστια σπηλιά, πριν αντικρίσω το θαύμα! Ο βροντερός ήχος του καταρράκτη, οι ακτίνες του φωτός σε συνδυασμό με τις υδάτινες κουρτίνες σχημάτιζαν ουράνια τόξα, όλα αυτά μαζί πρόσφεραν μια σχεδόν μυστικιστική εμπειρία, βαθιά σε αυτόν τον απομονωμένο παράδεισο!

Στριμωχτήκαμε  ανάμεσα σε πράσινους ογκόλιθους γεμάτους βρύα, μόνο και μόνο επειδή ‘έχει κι άλλο!’. Ο Άλι κατέβαλλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να με κρατήσει στεγνή και ασφαλή ενώ περπατούσα στο νερό, πάνω από κοφτερούς και ολισθηρούς βράχους. Χμμ, δε νομίζω, θα μπούμε κάτω από το νερό και θα παίξουμε σαν παιδιά χωρίς επίβλεψη, ακατάστατα και βρεγμένα.

Κάτω από το βουητό των νερών που πέφτουν αιώνια και σκόρπιζαν τις ευλογίες τους πάνω μου, ο Άλι με μεταμόρφωσε επίσης σε μοντέλο, καθοδηγώντας με πώς να ποζάρω σαν σταρ. 😊

Επέστρεψα στους φίλους μου με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο μέχρι τα αυτιά μου, και το σώμα και την ψυχή μου ανανεωμένα . Μοναδική ηρεμία και χαρά, μια μέρα που θα θυμάμαι για πάντα…

‘Στο τέλος της ημέρας, τα πόδια σου θα πρέπει να είναι βρώμικα,

τα μαλλιά σου ακατάστατα και τα μάτια σου να λάμπουν…’

  • chasing waterfalls